تبلیغات
حاشیه های سینمای ایران - ● حكایت اهالی رسانه و كاخ جشنواره
حاشیه های سینمای ایران



مدیر وبلاگ : emad bavi
نویسندگان
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
صفحه نخست    |     تماس با مدیر    |     پست الکترونیک    |     RSS    |     ATOM
سه شنبه 17 بهمن 1391
حكایت اهالی رسانه و كاخ جشنوارهظاهراً سهم اهالی رسانه از كاخ شكوهمند جشنواره تنها سختی است و بس!
حكایت اهالی رسانه و كاخ جشنواره

خلاصه مطلب : مریم نراقی: ظاهراً سهم اهالی رسانه از كاخ شكوهمند جشنواره تنها سختی است و بس. هر سال هم اوضاع بدتر از سال گذشته می‌شود و گویا قرار نیست كسی صدای ما را بشنود.

ظاهراً سهم اهالی رسانه از كاخ شكوهمند جشنواره تنها سختی است و بس. هر سال هم اوضاع بدتر از سال گذشته می‌شود و گویا قرار نیست كسی صدای ما را بشنود.



1 - قرارمان این بود كه غر نزنیم، فراموش نكردم. دو روز اول جشنواره را هم به عهدی كه با همكارانم بسته بودم وفادار ماندم اما باور كنید شرایط سخت‌تر از این حرفاست. ظاهراً سهم اهالی رسانه از كاخ شكوهمند جشنواره تنها سختی است و بس. هر سال هم اوضاع بدتر از سال گذشته می‌شود و گویا قرار نیست كسی صدای ما را بشنود. چند سالی است كه در ایام جشنواره فیلم فجر از حضور پرشور و پر تعداد غیر مطبوعاتی‌ها در برج میلاد می‌نالیم اما نه تنها كسی كوچكترین توجهی نمی‌كند، بلكه به لطف مسئولان هر سال به تعداد این دوستان اضافه می‌شود. امسال اوضاع از هر سال بدتر است و در بهترین حالت یك سوم افراد حاضر در برج میلاد مطبوعاتی هستند. شنیده بودم برج میلاد 1800 صندلی دارد، برای فیلم «گناهكاران» فرامرز غریبیان روی زمین نشستم و برای فیلم «آسمان زرد كم عمق» بهرام توكلی هم تمام بالكن‌های برج میلاد را گشتم و دریغ از یك صندلی. در نهایت با خواهش و التماس موفق شدم روی یكی از پله‌های سالن فیلم را ببینم. نكته عجیب برایم اینجاست كه ما چند رسانه داریم و چه تعداد خبرنگار كه در سالنی با چنین ظرفیتی باز هم سهم ما پله‌های سالن است؟

2 – بحران اقتصادی و مشكل كمبود بودجه بخشی از زندگی روزمره ماست و همه به نوعی با آن دست به گریبانیم، بنابر این نه خجالت دارد و نه مقاومت بی‌جا می‌خواهد. جدول اعلام برنامه‌های برج میلاد امسال بر خلاف سال گذشته از ساعت دو بعدازظهر شروع می‌شد نه ده صبح. این موضوع باعث شد تا رسانه‌ها دلیل این تغییر ساعت را كمبود بودجه و حذف نهار از برنامه روزانه عنوان كنند. اما در یك اقدام غیر منتظره دبیر محترم جشنواره در پاسخ به واكنش اهالی مطبوعات جدول برنامه‌ها را تغییر داد و شروع نمایش فیلم را از 10 صبح اعلام كرد و به صرف نهار.

3 – روز اول جشنواره در دو نوبت به گیشه دریافت ژتون نهار مراجعه كردم اما بنا به گفته مسئولان محترم ظرفیت تكمیل شده بود، باور كنید هنوز از زمان دریافت ژتون نگذشته بود. بار سوم اما وقت تمام شده بود.

4 – اگر از موقعیت جغرافیایی برج میلاد آگاهی ندارید باید بگویم كه برج میلاد دقیقاً در محلی واقع است كه برای تهیه خوراكی هیچ دسترسی به جایی ندارید و اگر به نهار برج میلاد نرسید یا باید گرسنه بمانید یا برای خوردن غذا باید از خیر تماشای فیلم‌ها بگذرید و به سطح شهر بروید. قطعا با ترافیك موجود بهتر است برنگردید در غیر این‌صورت ساعت‌ها در ترافیك می‌مانید.

5 – از آن‌جایی كه اهالی مطبوعات در ایام جشنواره تفریح نمی‌كنند بلكه چند برابر روزهای عادی درگیر نوشتن یادداشت و نقد و خبر و ... هستند بنابر این برایشان ممكن نیست كه از نیم ساعت قبل در سالن حضور پیدا كنند و برای دوستانشان جا رزرو كنند. تا آخرین لحظه درگیر انجام وظایفشان هستند و بعد كه با سرعت خود را به سالن سینما می‌رسانند با صندلی‌های پر مواجه می‌شوند و پله‌ای كه در نهایت از هیچ بهتر است. این است حكایت اهالی رسانه و برج میلاد.






نوع مطلب :
برچسب ها :